Σαν το χωριό δεν έχει!!!


Οι περισσότεροι που μένουν σε χωριά μέχρι και το 18ο-19ο έτος της ηλικίας τους και μετά φεύγουν για σπουδές ή οτιδήποτε άλλο σε κάποια πόλη, δε θέλουν να επιστρέψουν πίσω (όπως εγώ). Υπάρχει όμως κι ένα μικρό ποσοστό που έχει αντίθετη γνώμη γι’ αυτό και είναι υπέρ της επιστροφής στη «φύση». Οι δυσκολίες είναι λιγότερες σε σχέση με την πόλη και η ηρεμία πολύ περισσότερη, οπότε δικαιολογώ μέχρι ένα σημείο αυτούς τους ανθρώπους, γιατί πραγματικά αν τύχει να κάνω παιδί, στο χωριό θα ήθελα να μεγαλώσει. Να δημιουργήσει φιλίες που θα κρατήσουν για χρόνια, να ζήσει καταστάσεις που δεν τις φαντάζεται κανένας στην πόλη και πάνω απ’ όλα να νιώσει τη μαγεία της φύσης, το θαλασσινό ή ορεινό αέρα (το πρώτο φυσικά και είναι καλύτερο, αλλά είπα να μη γίνω ρατσιστής με τους αούγκανους εκεί πάνω), τις βόλτες σε όλο το μήκος και πλάτος του χωριού χωρίς να φοβάται κάτι και την πανέμορφη και απαράμιλλη ηρεμία(θα το ξαναπώ πολλές φορές) που σου προσφέρει.
Είμαι στο χωριό μου, στην Άθυτο ή Άφυτο Χαλκιδικής τις τελευταίες 5-6 μέρες κι έχω καταλάβει πόσο πολύ μου έλειψε. Οι άνθρωποι, οι φίλοι μου που κάποιους είχα να τους δω πολύ καιρό και τώρα είμαστε κάθε μέρα, όλη μέρα, σχεδόν μαζί. Φυσικά, είμαι και λίγο σπίτι γιατί δε θα καθόμουν να γράψω αυτό το άρθρο, αλλά εξαιτίας και των ημερών που είναι εκπληκτικές και ηλιόλουστες με γεμίζει ακόμη περισσότερο. Ξυπνάω το πρωί-μεσημέρι και δε με νοιάζει κάτι, εκτός ότι πρέπει να πάω για καφέ με τα παιδιά, να παίξουμε σίγουρα 3-4 γύρους βελάκια(που τους σκίζω φυσικά, γιατί έχω καεί), να περπατήσουμε λίγο το χωριό και καθώς περνούν οι ώρες και βραδιάζει να κάνουμε το νυχτερινό μας πρόγραμμα, επειδή έχουμε Πάσχα ρε παιδιά!



Από τις μεγαλύτερες χαρές είναι ότι βλέπεις ανθρώπους που είχες να τους δεις πάνω από χρόνο και τελικά κανονίζετε να πάτε για καφέ, καμιά μπύρα ή για beach volley (δική μου λατρεία αυτή, δε θέλω σχόλια). Αρχίζεις και νιώθεις πάλι οικεία, ότι βρίσκεσαι σ’ ένα περιβάλλον που τους γνωρίζεις όλους και υπάρχει μία ελαφριά εμπιστοσύνη σε σχέση με την πόλη. Εκεί γνωρίζεις εκατοντάδες και ποτέ δεν έχεις καθίσει να πεις δύο κουβέντες για πάνω από 5 λεπτά, οι δικοί σου είναι ελάχιστοι και πάλι με αυτούς που κάνεις παρέα δε ξέρεις αν πρέπει να τους εμπιστευτείς στο 100%. Αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες διαφορές ανάμεσα στα χωριουδάκια μας και σε αυτά τα πελώρια και γιγάντια θηρία που λέγονται πόλεις.
Το αποτέλεσμα που έβγαλε ο δικός μου νους και πιστέψτε με είναι ακόμη υγιής (για την ώρα ας πούμε), είναι ότι όσοι είστε από τέτοια μικρά μέρη και κάθεστε την περίοδο των διακοπών σας στις πόλεις έχετε κάνει ένα μεγάλο λάθος. Καταλαβαίνω πως τα έχετε βαρεθεί όλα αυτά, όμως δεν είστε μόνο εσείς. Υπάρχουν οι γονείς σας, που σας συντηρούν κατά κύριο λόγο για να κάνετε κάτι στη ζωή σας, αυτοί οι άνθρωποι επιθυμούν να σας έχουν κοντά σας έστω και για 5 μέρες, επειδή πολύ απλά είστε τα παιδιά τους. Το ίδιο ισχύει και για τους γύρω συγγενείς και τους πολύ κοντινούς σας ανθρώπους-φίλους που απλά ζουν γι’ αυτές τις 15 ημέρες που θα έρθετε εσείς για να κάνετε τις μαλακίες που γουστάρετε, να βγείτε έξω και να τα σπάσετε όλα, όσο επικίνδυνα και αν εξελιχθούν τα πράγματα και πάνω απ’ όλα να καθίσετε σαν άνθρωποι, face to face και ν’ ανταλλάξετε αληθινές κουβέντες και όχι μέσω του Instagram ή του Facebook, που πια εκεί μας έχουν καταντήσει.
Το χωριό είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για εμάς που καταγόμαστε από τέτοια μέρη και πρέπει να μην ξεχνάμε από πού ξεκινήσαμε και ποιος μας βοήθησε στην πορεία της ζωής μας. Δεν λέω να μείνετε στο χωριό για πάντα, αλλά μην ξεχάσετε τις ρίζες, την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια σας για το μέρος απ’ όπου κατάγεστε.


CONVERSATION

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Back
to top