Ανασφαλείς εν δράση


Ανασφάλειες· υπάρχουν παντού, υπάρχουν σε όλους μας, θα υπάρχουν για πάντα. Εκτός, φυσικά, αν αποδεχτούμε την μοναδικότητα της ύπαρξής μας και μπορέσουμε να τις καταπολεμίσουμε (ναι, εννοείται πως μετά θα βρούμε κάτι άλλο να μας ενοχλεί). Τι γίνεται όμως όταν αφήνουμε τις ανασφάλειες μας να τρυπώσουν μέσα στη σχέση μας; 
Αρχικά, ο ανασφαλής τείνει να λαμβάνει -και συνεπώς, να αφηγείται- την πιο υπερβολική εκδοχη των γεγονότων. Πχ: η Μαρία λέει στον Γιάννη πόσο πολύ της αρέσει το κόκκινο. Ο Γιάννης την επόμενη μέρα της αγοράζει ένα κόκκινο αυτοκίνητο. Ναι, εντάξει είναι μία πολύ ακραία εκδοχή, όμως κάποιοι θα έκαναν τα πάντα για τον άνθρωπό τους. Εσείς μπορείτε να το ονομάσετε έρωτα, εγώ το ονομάζω ανασφάλεια. Φοβόμαστε τόσο πολύ  πως θα συμβεί κάτι τρομερό αν δεν πραγματοποιήσουμε την παραμικρή επιθυμία του άλλου -έστω και ανύπαρκτη- που φτάνουμε στα άκρα -πολλές φορές τα ξεπερνάμε κιόλας. Είναι ο φόβος της απόρριψης λόγω μη ικανοποίησης των αναγκών του άλλου, υποθέτω!? Αυτό συμβαίνει, συνήθως, όταν δεν εκτιμάμε τον εαυτό μας, εμείς οι ίδιοι. Έτσι, αντιμετωπίζουμε το κάθετί με μια γερή δόση υπερβολής, με αποτέλεσμα να γινόμαστε γραφικοί ή ακόμα και πνιγηροί. 
Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτούς τους τύπους πρακτικούς ανασφαλείς, αφού εκδηλώνουν τις ανασφάλειές τους μέσα από τις πράξεις τους.
Από την άλλη πλευρα, έχουμε τους λεκτικούς ανασφαλείς, οι οποίοι πιθανότατα δεν έχουν τα απαιτούμενα κότσια να δράσουν μέσα από μία σειρά πράξεων και απλά κλαίγονται (βάζω και τον εαυτό μου μέσα σ' αυτούς, btw).


Οι άνθρωποι αυτοί εντοπίζουν συνεχώς μια αρνητικότητα στη συμπεριφορά του συντρόφου τους και αποφασίζουν να μιλήσουν. Τότε θα βγάλουν τρομερά "κουσούρια χαμηλής αυτοεκτίμησης", όπως θα τα ονόμαζαν πολλοί, κάτι στο οποίο δεν συμφωνώ. Το να έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση δεν είναι κάτι θετικό φυσικά, ούτε όμως είναι και κάτι ανεπανόρθωτο, ώστε να θεωρηθεί κουσούρι. Κλείνοντας, λοιπόν, αυτήν την παρένθεση, θα μπορούσαμε να εστιάσουμε στο γεγονός ότι μετά την παρατήρηση της αλλόκωτης συμπεριφοράς ακολουθούν τα καταστροφικά σενάρια. Τα συμπλέγματα κατωτερότητας που τους διακατέχουν συνοψίζονται στη φράση δεν είμαι αρκετα... Συν κάτι άλλο που κατά άτομο διαφέρει. Άλλες γνώριμες φράσεις είναι δεν σου αξίζω καθώς και η επαναλαμβανόμενη χρήση της λέξης ...αλήθεια; 
Και ας μιλήσουμε τώρα για το φλέγον θέμα, που δεν είναι άλλο από το ζήτημα της ζήλιας. Ο ανασφαλής, λοιοπόν, θα σου κάνει ανάκριση πρώτου βαθμού για τον κάθε άνθρωπο που συναναστρέφεσαι. Φυσικά, το πρώτο αίτιο της ζήλειας έχει να κάνει με άλλους πιθανούς ερωτικούς συντρόφους εκτός από εκείνον/ εκείνη. Στη συνέχεια, θα μπορούσε κάλλιστα να ζηλεύει τον ίδιο του τον σύντροφο, για λόγους εμφανισιακούς, οικονομικούς, επαγγελματικούς κτλ. Τέλος, μπορεί κανείς να φτάσει σε άλλο επίπεδο, ζηλεύοντας τις ασχολίες, τη διασκέσαση, τους φίλους του συντρόφου του και γενικότερα ότι τον κρατά μακριά από αυτόν, αφού νιώθει ότι απειλείται.
Επιπλέον όλοι οι ανασφαλείς ζητάνε συνεχως συγνώμη. Συγνώμη που δεν είμαι αρκετά καλός για την εξοχότητά σου ή συγνώμη που δεν μπορώ να σου δώσω τον ουρανό με τ' άστρα. Φυσικά και το περιεχόμενο αυτών των προτάσεων είναι κυριολεκτικό και ρεαλιστικό για ανθρώπους με όλων των ειδών τις ανασφάλειες. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε, άλλωστε, αν δεν κερδίσουμε πρώτα τη συγχώρεση του άλλου, σωστα;
Μα, επιτέλους, ας πάρουμε λίγο τα πάνω μας! Ας βρούμε τους εαυτούς μας και ας εκτιμήσουμε σε έναν υπαρκτό βαθμό τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Ο καθένας από εμάς είναι μια αυτόνομη και ιδιάζουσα προσωπικότητα που αξίζει συμπεριφορές ανάλογες με τη δική του. Πρέπει όλοι να έχουμε σαν daily reminder κάτι που να μας κινητοποιεί. Ας σταμτήσουμε λοιπόν να εξαρτώμαστε μόνιμα από τη γνώμη και τη βούληση των άλλων. Είναι σημαντικό να θυμάται κανείς πως ο εαυτός του είναι ο μόνος για να του πει τι να κάνει και πως να συνεχίσει...
 xoxo, Κατερίνα

CONVERSATION

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Back
to top