Στου Berlin τα στενά…βγήκαν οι Έλληνες παγανιά


Το Βερολίνο όπου είναι η πρωτεύουσα της Γερμανίας βρίσκεται στα δυτικά της χώρας, ενώ ως προς τον πληθυσμό είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκατομμύρια κόσμος, κάνοντας ένα ισχυρό mix εθνικοτήτων δημιουργεί μία πόλη που για την Ευρώπη και ιδιαίτερα για την Γερμανία είναι Θείο Δώρο! Υπάρχουν τόσα αξιοθέατα που ίσως να τα σύγκρινε κανείς με αυτά της Ελλάδας, ενώ οι υπηρεσίες τους εξωπραγματικές. Το Βερολίνο είναι η πόλη της δεκαετίας με διαφορά και αυτό θα αναλυθεί παρακάτω.



    Δεν θ’ αρχίσω βάζοντας νούμερα και αξιολογώντας τι μου άρεσε και τι βρήκα αριστουργηματικό. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός λένε, αλλά το Berlin δεν έχει ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος. Είναι σαν ένα μικρό κρατίδιο χωρίς περιορισμούς και όλοι κοιτάνε τον εαυτό τους(σας θυμίζει καμία χώρα αυτό;).


    Η μέρα στην Αlexanderplazt ( Αριστοτέλους του Βερολίνου) αρχίζει δυναμικά. Τους βλέπεις όλους να τρέχουν πανικόβλητοι για να προλάβουν αυτό το αναθεματισμένο, για να μη πω καμία άλλη λέξη που δεν κάνει, το μετρό για να πάνε στις δουλειές τους. Για να βγάλεις άκρη εκεί πρέπει πρώτα να κάνεις ένα τάμα στον Καθεδρικό ναό του Βερολίνου και μετά να βρεις έναν άνθρωπο που γνωρίζει αγγλικά. Αυτός με τη σειρά του μάλλον θα σε στείλει στην σωστή λωρίδα για να πας στον Zoologischer Garten Berlin ( Πάρκο- Ζωολογικός κήπος Θεσσαλονίκης). Εκεί θα περάσεις τουλάχιστον 3 ώρες στο να γυροφέρνεις από εδώ κι από εκεί στα ζώα που φιλοξενούνται ( εγώ αφιέρωσα 5 ώρες, γεμάτες παρακαλώ). Και θα βλέπεις τις μαϊμούδες και θα λες: «Είμαι ο βασιλιάς Τζούλιαν, πότε θα κοιμητείτε μπρέ;! Πότε τα κοιμητείτε;!». Με συγχωρείτε αν γίνομαι λίγο αστείος και τραγικοποιώ τα πράγματα, αλλά σκεφτείτε ότι θα επισκεφτείτε έναν από τους μεγαλύτερους ζωολογικούς κήπους της Ευρώπης, ανεξαιρέτως του ενυδρείου των τριών ορόφων που βρίσκεται μέσα.


    Η επόμενη κίνηση, γιατί η ώρα θα έχει περάσει, είναι να πάτε στη περίφημη Πύλη του Βρανδεμβούργου και φυσικά σαν κλασσικοί tourists να βγείτε μία selfie( με το selfoκόνταρο πάντα, μην ξεχνιόμαστε). Τέλος γυρίζοντας στα κεντρικά της «Γερμανικής Αριστοτέλους» μία επίσκεψη στον TV- Tower Berlin ( Πύργος του ΟΤΕ!)  θα απογειώσει την μέχρι τώρα εμπειρία σας. Επόμενη στάση τα 203 μέτρα ύψος. Εκεί έχεις στα πόδια σου όλη τη πόλη και ένα μπαρ με εκπληκτικά κοκτέιλ. Δεν χρειάζεται να ρωτήσετε αν δοκίμασα, γνωρίζετε πόσο κοκτειλας είμαι. Εφόσον, έχεις πάει με τη κοπέλα σου και θέλεις να το παίξεις πιο κυριλέ μπορείς με κράτηση να δειπνήσεις στο εστιατόριο αυτού του πελώριου πύργου, όπου βρίσκεται στα 207 μέτρα ύψος.


    Το βράδυ έρχεται, η νύχτα έχει μπει ήδη, βασικά από τις 5 το απόγευμα για να είμαστε ειλικρινής, Για ήλιο ούτε λόγος, γι’ αυτό είναι έτσι οι καημένοι. Τα club είναι εκατοντάδες, οι pubs το ίδιο, τα bars ελάχιστα για ένα περίεργο λόγο. Εφόσον θέλεις να βγεις σοβαρά το βράδυ και να βιώσεις απόλυτα την νυχτερινή ζωή της electro μουσικής στο Βερολίνο χρειάζεται να ψαχτείς πολύ. Σχεδόν παντού η πόρτα δίνεται περισσότερο απ’ ότι λέμε εμείς πεινάω μέσα σε μία μέρα. Οπότε διαλέξτε προσεκτικά που θα πάτε και σίγουρα να υπάρχει εναλλακτική. Αλλιώς ο uber driver( ταρίφας αλλά ελληνικά) θα σας πάρει όσα πληρώσατε για το πήγαινε-έλα με την Rynair.


    Η επόμενη μέρα ξεκινάει γεμάτη όρεξη. Το πρωινό είναι το νούμερο ένα γεύμα και τα λουκάνικα τους σε φοβίζουν μπορώ να πω. Παίρνεις δύναμη και πηγαίνεις απευθείας στο κτίριο του Ραιχσταγκ. Ένα κτίριο που πραγματικά αξίζει να επισκεφτεί κάποιος για την αρχιτεκτονική του και το πόσο λειτουργικό είναι. Πιο δίπλα οι Εβραίοι σε περιμένουν και για να γίνω πιο μακάβριος οι περίφημοι τάφοι τους. Αρχίζουν από το 1 μέτρο και φτάνουν κάποια στιγμή να σε περνάνε 10 μέτρα τουλάχιστον. Πιο δίπλα, βρίσκεται ένα πάρκο όπου τυχαία βρέθηκα μέσα και μπορώ να σας πω ότι είναι το διπλάσιο από το χωριό μου (καημένη μου Άφυτος). Κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορείς να επισκεφτείς καμιά δεκαριά αξιοθέατα ακόμη και άλλο τόσα μουσεία. Γενικώς όπως καταλάβατε θέλει μία εβδομάδα τουλάχιστον για να τα γυρίσει όλα αυτά κάποιος και όχι τέσσερις ημέρες που πήγα εγώ.


    Το καλύτερο το άφησα για το τέλος και δεν είναι άλλο από το τείχος του Βερολίνου και πιο συγκεκριμένα την East Side Gallery που υπάρχει εκεί. Τα γκράφιτι δεκάδες, το κάθε ένα στέλνει το δικό του μήνυμα. Όλα γεμάτα χρώμα, ζωντάνια, άποψη και σίγουρα δημιουργία. Το ένα χιλιόμετρο που θα διανύσεις για να δεις όλη την γκαλερί θα σου πάρει τουλάχιστον σαράντα λεπτά, με τα πόδια φυσικά! Το μόνο μείον, ήταν ότι υπήρχαν τόσοι πολλοί τουρίστες που προσπαθούσες να βγάλεις μία καλλιτεχνική φωτογραφία ( μιας που πήρα και φωτογραφική ο χωριάτης) και σε εμπόδιζαν όλη την ώρα.
    Θα μπορούσα να κάθομαι και να γράφω ώρες για τη συγκεκριμένη πόλη όμως γνωρίζω ότι θα γίνω κουραστικός και στη τελική αν σας ενδιαφέρει τόσο πολύ μπορείτε να πάτε και οι ίδιοι για να το διαπιστώσετε καλύτερα. Τέλος, σας εύχομαι να θυμάστε πράγματα από το ταξίδι σας, επειδή οι μπύρες είναι εκατοντάδες και ευτυχώς για όλους μας 1 λίτρο.



CONVERSATION

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Back
to top